سایت تتلو

متن آهنگ امیر تتلو گلشیفته

ما هر دم از این باغ گلی میکشیم گلی میکُشیم
یه اتاق غم آلودو یه صورت نخندیده دلم دریای خب اما پر از ماهی گندیده
اه اتمسفر آلوده یه دفتر پر نقاشی ولی طرح هاش همه غمگینه وقتی دور ازم باشی
و دوریت کرده این قلبمو سم پاشی یه هاله بنفشه دوره تو و هوای لخت این شعر منم تاریک
پر وحشی شده دورم ولی با کمرباریک همه گردن و بدنم ماتیک
یه عروسک بی حس شدم که نفس میکشه انگاری فقط دل من تنگه ولی خب گله دارم من یه مقداری ازت
یه فرهنگ لغت بی کلمه عشق شدم چقد از دست همه شدم
من ازم چیزی نمونده که بخوان چش کنن بزار این خشمو و غمو داد و بلندش کنن
دیگه پر از صحنه است کنه های خود شیفته
همه پژمرده کوچیک عین گلشیفته دیگه پره دورور از ابرای خود ریخته
حق بده یکی مثل منم خب اینجوری میشه
اولش عین همه منم قلمبه و براق بودم سفت رو به بالا امکان نداشت ببرن واسم شلاق اونم
اولش عین همه منم بیخیال دیپلم بودم
ولی الان مدرک میخوام تموم میشه بیستم پولم
هفدهم استرس دارم هجدهم میشه خیس تمبونم
نوزدهم تلفن به دست دروغگو عین رئیس جمهورم
اولش شاد و شنگول دنبال فیلم و سینما بودم
ولی یهو کشیدن زیرم حالشو کرد رفت و معلوم نی که کجاس بی پدر الان
کاری نکرد بیرون انداختن اره همیشه دلم میخواست معروف شم و امضا بدم
اره همیشه دلم میخواست که بگن شعر راجبم
عین گلشیفته کوچولو اما چشم درار کاری میکنم حرفمو بزنم تو کل کشورا
خسته اما حرص درار انقدر قفلن که حتی از مم هات سه تا ورس دراد
واسه جماعت اینا فرق نداره هنو گوشت کوبیده پر عنکبوت حبس این خونه شدم
خودمو اتیش میزنم میگیره دودش دورم بالا رفته انگار فشارم
یا تو فاز از همه پر ازه همه کلافه عربده هامو نشنوی بهتره
بزار دلت از منه داغون و عصبی بگذره اشک چشامو نبینی سنگین تره
برو نمیخوام که ببینی بی تو من داغون و خستم
جماعتی که اسمان را به گریه می اندازن از گریه گریزانند
و جماعتی که دلیل بارانن به گریه مسلط اشک های من دیدنی نیست شنیدنیست
بغض من جولانگاه هنر است یع